یا مثلا آقای دکتر نجیب زاده که یکی از مهم ترین پزشکان ایرانی مقیم بروکسل است، بعد از ‏عمل آمده بالای سر من و سفت و سخت می گوید: بهترین درمان برای تو این است که حداقل ‏یکی دو ماه مطلقا نباید سراغ اخبار بروی. نرو عزیز من، نکن. خبر نخوان، اصلا هیچ لازم ‏نیست که بدانی که امام جمعه مشهد گفته است که ما هم در مورد حجاب مثل رضاخان می ‏توانیم.... می پرسم: جدا، دکتر! امام جمعه مشهد چنین چیزی گفته است؟ می گوید: بله، البته به ‏شما ربطی ندارد، شما اصلا دنبال این خبرها نروید. به شما چه ربطی دارد که مثلا علی ‏لاریجانی رفته به سفر استانی و احتمال حضورش در انتخابات را تکذیب کرده و یک انتقاد ‏لایتی به احمدی نژاد( آخ! قلبم!) کرده است. اصلا به شما چه ربطی دارد که گلشیفته فراهانی ‏رفته روی فرش قرمز و چهار تا عکس بدون حجاب و با قیافه ترو و تمیز و شیک در آمریکا ‏گرفته و فعلا تا دو سه ماه چون سرش درد می کند، قصد بازگشت به وطن ندارد.... می گویم: ‏دکتر! جدا گلشیفته فراهانی چنین کاری کرده؟ می گوید: بله، ولی به شما ربطی ندارد، شما تا ‏یک ماه دیگر اصلا سراغ خبر نروید و اگر کسی به شما گفت که براساس اعلام صندوق بین ‏المللی پول ایران بیشترین تورم را در خاورمیانه داشته است، گوش نکنید دوست من. این خبر ‏به شما ربطی ندارد، اصلا به شما مربوط نیست که اردشیر محصص درگذشت... این خبر مال ‏کسی است که همه رگ های قلبش سالم است و فشارخونش یازده روی هفت است و همه ‏چیزش سرجایش است... ‏

حالا دکتر را ول کنید! مشکل من با مسوولان محترم و محترمه مملکتی است. می خواهم ‏سووال کنم، محض رضای خدا، اگر ما قصد داشته باشیم مثلا یک هفته سکته کنیم یا مجبور ‏باشیم دو هفته برویم آی سی یو یا دکتر بگوید باید استراحت مطلق بکنید، ما به این دولت نهم ‏چطوری باید بگوئیم دوهفته گاف ندهد؟ واقعا بعد از این همه خدمات شایان ذکر به دولت نهم و ‏اعوان و انصارش، اینقدر حق به گردن سیاست کشور نداریم که فقط پانزده روز ناقابل ‏استراحت کنیم؟ بابا! دو روز جلوی خودتان را بگیرید. ‏

این دولت نهم هم به لحاظ اداری تکرر اردرار دارد، هم از نظر رفتار و روش دچار شکم ‏روش است، لامصب ها دو روز هم نمی توانند جلوی خودشان را بگیرند. بگذارید ما هم دو ‏روز استراحت کنیم. محض رضای خدا، یک کمی به این معده تان تبدیل به مرکز اصلی ترین ‏تصمیمات کشور شده استراحت بدهید، تا ما هم بتوانیم دو روز استراحت کنیم و وسط خواب ‏یک دفعه آلودگی صوتی و تصویری و غیره به سرمان نیاید. ‏
البته حرف من به جای خودش است. من واقعا از جانب خودم و پزشک معالج و خانواده از ‏مسوولان کشور درخواست عاجزانه می کنم به این حقیر فقیر طنزنویس فقط دو هفته استراحت ‏بدهید، بگذارید من هم دو هفته مجبور نباشم پای اینترنت بیایم. باور کنید امروز هنوز بیست ‏ثانیه از ورودم به اینترنت نگذشته بود که خواندم که سردار کوثری در کمال صحت و سلامت، ‏اعلام کرده است که " شب های نیویورک مانند شب های عملیات بود." حالا اگر سردار گفته ‏بود شب های نیویورک شب های عملیات بود، خیلی راحت تر منظورش را می فهمیدیم. مثل ‏این می ماند که بگوید شب های سانفرانسیسکو شب های عملیات بود. خب! حالا بود؟ به ما ‏چه؟ کوفت تان بشود. حالا هر غلطی کردید باید فورا قضیه را بگذارید جلوی چشم مردم که ما ‏رفتیم خارج و این جوری شد؟ یا فرض کنید جمله سردار کوثری که گفته است " شب های ‏نیویورک مانند شب های عملیات بود" ترجمه شود و آن را یک نفر از مقامات آمریکایی که ‏احتمالا گزارش شب های نیویورک را هم دارد، بخواند. طرف اولین فکری که می کند این ‏است که: " پس به همین خاطر بود اکثر عملیات به نتیجه نمی رسید؟" ‏

در هر حال سردار اسماعیل کوثری، صبح روز جمعه در آغاز مرحله‌ پايانی رزمايش ‏‏«عاشقان شهادت» ناحیه‌ بسیج شهيد بهشتی، به سفر اخیر محمود احمدی‌نژاد به نیویورک ‏اشاره کرد و گفت: «در سفر اخیر به سازمان ملل که در خدمت آقای احمدی‌نژاد بودیم من ‏احساس کردم آن‌جا جبهه دیگری به تمام معنا بود.» با توجه به همین اظهارات گهربار به نظر ‏می رسد ارتباطات زیر را بتوان میان شب های نیویورک و شب های عملیات کشف کرد:‏

‏1) شب های نیویورک شبیه شب های عملیات بود، یعنی شب عده ای آدم جمع می شدند و ‏گریه می کردند و فردا صبح رادیو کلی خبر تاسف بار اعلام می کرد.‏
‏2) شب های نیویورک شبیه شب های عملیات بود، در هر دو حالت عملیات به نتیجه نمی ‏رسید.‏
‏3) شب های نیویورک شبیه شب های عملیات بود، اولین کسی که از تصمیم گیری ها خبردار ‏می شود عوامل دشمن بودند. ‏

البته منظورمان این نیست که خدای ناکرده در شب های عملیات همیشه عملیات لو می رفت، یا ‏همیشه عملیات منجر به شکست می شد، اصلا چنین منظوری نداریم. چون معلوم است که در ‏جریان جنگ چه اتفاقاتی افتاد و چه نتایجی به دست آمد. یک وقت می دیدی چهل سال گذشته و ‏مردم همه چیز یادشان رفته و آدم می تواند با خیال راحت دروغ چاپ کند و مثل اسکناس بدون ‏پشتوانه پخش کند توی شهر، ولی هنوز بیست سال هم از پایان جنگ نگذشته است و بسیاری ‏از برادران رزمنده ما هنوز می توانند گزارش کنند که چه اتفاقاتی در آن سالها و آن شب ها ‏می افتاد. در همین دولت کلی رزمندگان جنگ تحمیلی هستند که حالا سی سالشان است و در ‏آخرین سالهای جنگ هشت سال شان بود و اصولا سن هشت سالگی یکی از سنینی است که ‏خاطره آدم باقی می ماند. در این موارد که دیگر آدم نمی تواند دروغ بگوید، می تواند؟ ‏

آقای سبحانی همچنین از طرح بومی‌سازی پذیرش دانشجو در دانشگاه دفاع کرده و گفته است:‌ "اجرای طرح بومی ‌سازی دانشجو، باعث حفظ عفاف و حجاب می‌شود و این مسئله باید به صورت دستور العمل و بخشنامه درآمده و دانشگاهها موظف به پذیرش دانشجویان ساکن در آن محل شوند."

نوشابه اميري nooshabehamiri@yahoo.com - پنجشنبه 18 مهر 1387 [2008.10.09]

اين روزها که گل شيفته فراهاني، اولين گام ها را ـ اگر چه با هراس و در کمبود اعتماد به نفس، اما با اميد و به ياري ‏استعدادـ در راهي بر مي دارد که بي شک، شکوفايي هنري او را در پيش دارد، بيش از هر چيز و به ويژه با ديدن ‏تصاويرش، تمامي "گل شيفته"هايي را به خاطر مي آورم که در طول سال هاي فعاليت در سينماي ايران با آنان آشنا ‏شدم. فرزندان هنر ايران که هم رويش بال هاي شان را شاهد بودم و هم تنگي عرصه اي راکه فرصت پرواز از آنان مي ‏گرفت. به بهانه گل شيفته مي خواهم از اين فرزندان ياد کنم. چرا؟

دور دوم انتخابات بود. همان انتخاباتي که آقاي محمد خاتمي را براي دومين بار به رياست جمهوري ايران رساند. ‏راستش خستگي 4 سال اول وجواب هايي که به خاطر حمايت از آقاي خاتمي پس داده بوديم، چنان توانم ستانده بود که ‏تصميم داشتم در غروبي بي نور، به اولين حوزه راي گيري بروم و رايي بدهم ـ البته به خاتمي ـ و ديگر هيچ. حالتي ‏ناخوشايند که سر درد هم مزيد بر علتش شده بود. ‏

زندگي اما، پيش مي رفت.من و ما خسته بوديم، ليک در دوي امدادي که در کشورمان به راه بود، کسان ديگري چوب ‏را براي رساندن به آيندگان در دست گرفته بودند؛ مي دويدند با همه توان: جوانان ايران و در ميان شان فرزندان هنر ‏ايران: پگاه آهنگراني، باران کوثري، رضا داوودنژاد.... ‏

بچه ها گفته بودند: بايد در پارک نياوران حاضر شويد و مراسم مارا اجرا کنيد؛ مراسمي درحمايت از محمد خاتمي. و ‏آنها که مي گفتندو با آن شور و مهر، "نه" گفتن آسان نبود. فکر کرده بودم:مي زنم زيرش. سرم که درد مي کند، دلم هم ‏که خوش نيست. نمي روم. ‏
نمي آييد؟ اين صداي پگاه بود که پاي تلفن، محاکمه ام مي کرد. مگر شما نگفتيد ايستادگي، نگفتيد صبر، نگفتيد نااميدي ‏ممنوع، مگر.... ‏
نازک دخترکم، شيري شده بود که به کلامي چند مغلوبم کرد. چند دقيقه بعد در پارک نياوران بودم. بقيه هم بودند. سر ‏درد و اندوه از يادم رفت. با "اي ايران" هم آوايي کرديم و از اصلاحات گفتيم و از اينکه اگر انتخاب مان اين است، ‏کانديداي موجودمان هم محمد خاتمي.از بالاي صحنه مي ديدم که چشمان دخترکم مي خنديد.‏

چند روز بعد پگاه و رضا را در خيابان زدند؛ دنبال شان کرده بودند و راي شان راکوبيده بودند به "چماق". آنان اما، از ‏زخم شان نيز نيرويي ساختند براي مشارکت در ساخت فردا؛ فردايي که مي دانستند رسيدن بدان آسان نخواهد بود؛ زمين ‏خوردن ها و برخاستن هاي بسيارشان پيش روست وگريز نه.‏

نمي دانم هشت سال گذشته با اين فرزندان چه کرده، اما آنچه در صورت گل شيفته فراهاني، گاه مصاحبه و حضور در ‏مراسم اولين نمايش فيلمش ديدم، قلبم رافشرد. اين ترس در کلام و اين عدم اعتماد در رفتار، محصول کدام شرايط ‏اجتماعيست؟ اين اندوه که شايد ديدار از ايراني که عزيزش مي داريم و خانواده اي که به مهرش زنده ايم، تا سال ها به ‏عهده تعويق افتد، ريشه در کدام رفتار سياسي حکومت دارد؟ چرا فرزنداني که دسته دسته، در دوي امدادي رساندن ‏ايران به آزادي، مشارکت داشتند بايد به دلايلي از اين دست که پيش روي گل شيفته نهاده اند، به بازجويان ترشروي بي ‏اخلاقي جواب پس دهند که سردسته شان، سعيديست از نوع مرتضوي که بدسگاليش بر همگان روشن؟

گل شيفته چه کرده است که بايد بازجويي شود و ساعت ها؟ چه کرده است که بايد بهراسد از بازگشت به ايران؟ پگاه چه ‏کرده بود که چماق را سزا بود؟ چرا رضا حق دفاع از کانديداي مورد نظر خود را نداشت؟‏

آيا سرنوشت همين فرزندان، پاسخي نيست به "مجموعه دروغ ها"؟ دروغ هايي که آقاي احمدي نژاد مي گويد.همان ‏دروغ ها که از ايران کشوري ترسيم مي کند بسيار آزاد که در آن همه "در حضور من و رهبر" هر چه بخواهند مي ‏گويند.اين همان ايران است که شهروندانش حق انتخاب محل کار و زندگي و نوع کار و... خويش را دارند؟ اين همان ‏حکومتي ست که از جوانانش مي خواهد "در زندگي سياسي کشور مشارکت فعال" داشته باشند؟

آقايان! شما مشارکت فعال فرزندان اين مرز وبوم در زندگي شخصي شان را برنمي تابيد، به کدامين رو از مشارکت در ‏زندگي سياسي سخن مي گوييد؟شما چنان هراسي بر سرزمين آرش حاکم کرده ايد که پشت دخترک هنرمند سينماي ماـ ‏گل شيفته ـ را خم کرده. شما رسايي کلام را از او گرفته ايد.شما زخم زده ايد بر روح نازک اين فرزندان. شما کشته ايد ‏شادي را. و به چه بهانه؟ حفظ اسلام و رعايت شئوونات اسلامي!اسلامي که تنها "غيرخودي"ها را شامل مي شود؟ ‏شمااگر غم اسلام داشتيد بيش و پيش از هر کس، از خود شروع مي کرديد و از جنتي ها و مرتضوي ها و کردان ها و ‏زارعي ها و... که جهنمي اگر در کار باشد، جاي همينان است و بس! جهنم جاي فاسد و متجاوز و جاعل و دروغگوست ‏يا جاي گل هاي باغ هنر؟‏

اين چه بساطيست که به نام اسلام به راه انداخته ايد و گزمه و وکيل و وصي همگان شده ايد الا آنان که بايد؟ اگر کسان ‏ديگري مانند عوض علي کردان از پايه، تبلور "مجموعه دروغ ها" بودند، باز هم حکم تعقيب "جاعل" مدرک آکسفورد ‏را مي داديد؟ اگر ديگراني نيز با زهرا بني يعقوب همان کرده بودند که ماموران تان با وي در سلول، آنان را نيز پاداش ‏و ارتقا مرتبت در انتظار بود؟ سعيد مرتضوي راهم که به عمد و در بلوغ سني، به ضرب کفش، زهرا کاظمي را از پاي ‏درآورد، همان عقوبتي در انتظار است که بهنود شجاعي که در کودکي و به سهو، خطايي مرتکب شده است؟...‏

وي همچنين از در اختيار داشتن سندي صحبت كرد كه نشان مي‌دهد علي كردان با مدرك جعلي دكتراي افتخاري ‏خود، حقوق دريافت كرده است. در همين حال، سخنگوي قوه قضاييه هم با ارائه توضيحاتي در خصوص پيگرد ‏جاعل مدرك كردان، با بياني كنايه‌آميز به خبرنگاران گفت: "بر اساس ماده 727 قانون مجازات اسلامي، جرم ‏‏«جعل» و يا «استفاده از مدرك جعلي» قابل گذشت نيست." در حالي كه اتهام جاعل مورد ادعاي كردان، تنها ‏مورد اول است و دومي به خود كردان وارد است!‏

ديروز علي كردان در يك جا و حسين موسي‌پور معاون وي در جايي ديگر، در جمع خبرنگاران خبر استعفاي ‏كردان را تكذيب كردند. اين در حالي بود كه سايت‌ها و روزنامه‌ها همچنان به انتشار خبرهاي ضد و نقيض درباره ‏استعفاي كردان ادامه مي‌دهند.‏

شايعه استعفاي كردان روز قبل به حدي گسترش يافت كه تيتر يك روزنامه كارگزاران نيز به آن اختصاص داده ‏شد. اين روزنامه از قول "يك منبع آگاه" نوشته بود كه كردان شب قبل استعفاي خود را تقديم هيات دولت كرده ‏است و نيز افزوده بود: "از صبح ديروز [دوشنبه] شايعه‌ كناره‌گيري وي از وزارت نه‌تنها از سوي شماري از ‏نمايندگان منتقد در مجلس، بلكه به صورت پيام‌هاي تلفني به صورت گسترده منتشر شده بود."‏

با اين حال ظاهرا قرار است نحوه رفتن كردان - اگر او هم در نهايت رفتني شود - مانند ديگر همكارانش در دولت ‏نهم در ميان انبوه تكذيب‌ها، ناگهان تأييد شود. وي ديروز همانند همه وزيران معزول دولت نهم در آخرين روزهاي ‏كارشان، با خبرنگاران سخن گفت: "شما که مي‌بينيد در حال حاضر وزير کشورم و به کارم ادامه مي‌دهم."‏

كمي دورتر، در راهروهاي ساختمان مجلس در ميدان بهارستان نيز معاون حقوقي و پارلماني كردان در حال ‏تكرار همين سخنان بود. او كه در برابر سؤال‌هاي مكرر خبرنگاران درباره استعفاي كردان قرار گرفته بود، تمام ‏تلاش خود را به كار بست تا هيچ پاسخي ندهد. اما در نهايت مجبور شد با تكذيب خشك و خالي اين استعفا، خود را ‏از دست خبرنگاران برهاند.‏

با اين حال خبرنگاران باز هم موسي‌پور را رها نكردند و اين بار وي را درباره استيضاح وزير كشور سؤال‌پيچ ‏كردند؛ سؤالاتي كه پاسخي جز اين نداشت: "استيضاح حق نمايندگان است." ‏

‎‎وعده استيضاح‎‎

شايد معاون كردان وقتي از استيضاح وي به اين راحتي سخن مي‌گفت، تصور نمي‌كرد كه در همان زمان ‏امضاهاي طرح استيضاح وي هم جمع‌آوري شده باشد. اما ساعتي بعد علي مطهري به جمع خبرنگاران آمد تا ‏علاوه بر اينكه از اين موضوع خبر ‌دهد، جزئيات تصميمات و برنامه‌هاي استيضاح‌كنندگان كردان را نيز اعلام ‏كند.‏

اين نماينده اصولگراي تهران كه روز دوشنبه از جمع‌آوري امضا براي استيضاح وزير كشور در جلسه روز بعد ‏مجلس خبر داده بود، در پايان جلسه علني ديروز در جمع خبرنگاران پارلماني، نتيجه كار خود را اين‌گونه گزارش ‏کرد: "طرح استيضاح آماده است و تعداد امضاها بيش از حد نصاب است، اما ما فعلا تحويل هيات رئيسه نمي‌دهيم ‏تا ببينيم که آيا دولت اقدام مي کند يا نه."‏

وي همچنين خبر داد كه استيضاح‌كنندگان تا روز يكشنبه براي تصميم‌گيري دولت صبر مي‌كنند و طرح را به هيات ‏رئيسه نمي‌دهند. مطهري همچنين در پاسخ به خبرنگاراني كه از احتمال تكرار ماجراي قبلي و انصراف نمايندگان ‏پس از اعمال فشار باهنر مي‌پرسيدند، گفت: "آقاي باهنر كه پشت همه مسائل هستند... اماما به امضاكنندگان طرح ‏استيضاح گفته‌ايم كه پيش از تقديم طرح به هيات رييسه، مثل شب عاشورا جمع خواهيم شد تا هر كس بيعت خود را ‏مي‌خواهد بردارد، بردارد."‏

حال در شرايطي كه فراكسيون اصولگرايان قرار است در جلسه‌اي در پايان هفته جاري، درباره وضعيت كردان ‏تصميم‌گيري كند، مطهري اذعان كرد كه رهبران جناح اصولگرا موافق استيضاح كردان نيستند و امضاكنندگان را ‏‏"افراد مستقلي که دنبال سياسي‌کاري و گروه‌گرايي و تعصبات گروهي نيستند"، توصيف كرد.‏

عباسپور نماينده آوج و بويين‌زهرا هم ديروز در نطق پيش از دستور خود، خواستار استعفاي وزير كشور شد و ‏گفت: "نمايندگان مجلس امروز در برابر پرسش اساسي موكلان خود و افكار عمومي جامعه قرار گرفته‌اند كه آيا ‏در برابر سپردن مسووليت مهم وزارت كشور به شخصي كه از ابتداي كار از جاده صداقت و انصاف منحرف ‏شده، دقت لازم و كافي مبذول كرده‌اند؟"‏

اين نماينده محافظه‌كار افزود: "آيا اگر طرحي براي سوال و استيضاح چنين وزيري آماده شود، منافاتي با مباني ‏اصولگرايي و رسالت نمايندگي دارد، يا اينكه نمايندگان به وظيفه قانوني‌شان عمل كرده‌اند؟ از دولت و شخص ‏وزير كشور مي‌خواهم تا فرصت باقي است قبل از آنكه مجلس به وظيفه قانوني‌اش عمل كند، وزير كشور گزينه ‏استعفا يا كناره‌گيري از اين مسووليت مهم را بررسي كند."‏

‎‎دريافت حقوق با مدرك جعلي‎‎

علي مطهري در سخنان ديروز خود در جمع خبرنگاران پارلماني، به نكته‌اي اشاره كرد كه در صورت صحت، نه ‏تنها مي‌تواند زمينه را براي استيضاح فراهم‌تر از قبل كند، بلكه امكان رسيدگي قضايي به اقدامات كردان را نيز ‏فراهم مي‌سازد.‏

او محور استيضاح كردان را "عدم صداقت در دريافت حقوق با مدرك غيرمعتبر و عضو هيات علمي شدن با ‏مدرك غيرمعتبر" اعلام كرد. او اما بلافاصله در برابر پرسش يكي از خبرنگاران قرار گرفت كه مي‌گفت: "اما ‏کردان اعلام کرده بابت تدريس در دانشگاه حقوق دريافت نکرده."‏

مطهري به اين خبرنگار پاسخي داد كه بسيار حائز اهميت به نظر مي‌رسد. وي گفت: "ما مدرک داريم که حقوق ‏گرفته است."‏

ادعاي اين نماينده اصولگرا در حالي مطرح مي‌شود كه علي كردان در نامه خود به احمدي‌نژاد صراحتا گفته بود: ‏‏"اينجانب در طول دوره خدمت در صداوسيما و... هيچ گونه وجهى از بابت مدرك دكتراى افتخارى دريافت ‏نكرده‌ام."‏

عليرضا زاكاني، ديگر نماينده اصولگراي تهران هم چندي پيش به افشاي عضويت غيرقانوني كردان در هيات ‏علمي دانشگاه آزاد پرداخته و مدتي بعد رئيس كميسيون آموزش و تحقيقات مجلس هم در گزارش خود به ‏نمايندگان، فاش كرده بود كه كردان حتي ليسانس هم ندارد.‏

در اين مدت كه بحث مدرك جعلي وزير كشور دولت نهم در رسانه‌ها به طور گسترده مطرح شده، تعدادي از ‏كارشناسان مسائل حقوقي هم ابراز نظر كرده اند كه اين موضوع از دو جنبه جعل سند و استفاده از مدرك جعلي، ‏قابل پيگرد قانوني است.‏

اكنون اگر اظهارات علي مطهري ثابت شود، كردان به عملي متهم مي‌شود كه بر اساس "قانون مجازات اسلامي" ‏عملي مجرمانه شناخته مي شود. اين قانون تصريح دارد كه تنها مرجع تاييد مدارك تحصيلي براي هرگونه استفاده ‏از آن در رتبه‌بندي‌ها و بهره‌مندي از منزلت عمومي و حقوق اداري، وزارت علوم است.‏

حال در شرايطي كه اين وزارتخانه هم مدرك كردان را تاييد نكرده، اين سؤال مطرح مي‌شود كه آيا علي كردان به ‏خاطر استخدام و دريافت حقوق با استفاده از مدرك جعلي، بر اساس عناوين متعدد اتهامي نظير جعل، سوء استفاده ‏و تحصيل مال نامشروع، تحت پيگرد قانوني قرار خواهد گرفت؟

اين موضوعي است كه ديروز مورد اشاره تلويحي سخنگوي قوه قضاييه هم قرار گرفت، آنجا كه به خبرنگاران از ‏احضار نماينده دانشگاه آكسفورد به اتهام جعل مدرك كردان خبر داد و در عين حال گفت: "بر اساس ماده 727 ‏قانون مجازات اسلامي جرم «جعل» يا «استفاده از مدرك جعلي» قابل گذشت نيست و دادستان به عنوان ‏مدعي‌العموم مي‌تواند به صورت مستقل عليه مرتكب اعلام جرم كند و نياز به شكايت شاكي خصوصي نيست."‏

عليرضا جمشيدي همچنين افزود: "بر اساس ماده 572 قانون مجازات اسلامي مربوط به جعل مدرك با علم به ‏جعلي بودن مدرك علاوه بر جبران خسارت فردي كه مرتكب شده به حبس محكوم مي‌شود و چنانچه وي از ‏كاركنان دولت و يا نهادهاي انقلابي و شهرداري‌ها باشد به حداكثر مجازات محكوم خواهد شد."‏

به گفته سخنگوي قوه قضاييه، "بر اساس ماده 727 قانون مجازات اسلامي جرم جعل يا استفاده از مدرك جعلي ‏قابل گذشت نيست و دادستان به عنوان مدعي‌العموم مي‌تواند به صورت مستقل عليه مرتكب اعلام جرم كند و نياز ‏به شكايت شاكي خصوصي نيست."‏

اين سخنان، اشاره‌اي صريح به موقعيت وزير كشور است و حال بايد ديد آيا دستگاه قضايي به پيگرد كردان يا ‏تحقيق بي‌طرفانه درباره مدرك جعلي وي خواهد پرداخت؟

چهاردهم مهر ماه برابر با پنجمين روز از ماه اكتبر به عنوان روز جهاني معلم شناخته شده است. اين روز از سال 1383 كه وزير آموزش و پرورش وقت پيامي را به همين مناسبت منتشر كرد، براي اولين در ايران به رسميت شناخته شد؛ اما چندي قبل كه اعضاي كانون صنفي معلمان از شهرهاي مختلف به تهران آمدند تا با شركت در جلسه‌اي براي برگزاري مراسم اين روز آماده شوند، بيش از سي تن از آنها از سوي نيروهاي امنيتي براي چند ساعت بازداشت شدند.

پس از بازداشت يكباره فعالان معلم در تهران، فضاي سنگين امنيتي براي معلمان روز به روز شديدتر شد؛ تا آنكه در آستانه روز جهاني معلم با فاش شدن تهديد نيروهاي امنيتي در ارتباط با برگزاري هرگونه مراسم در اين روز، سنگيني فضاي امنيتي به اوج خود رسيد.

بدين ترتيب تشكل‌هاي صنفي معلمان اعلام كردند كه در اين روز هيچ تجمعي نخواهند داشت و تنها در مقابل ساختمان اصلي وزارت آموزش و پرورش به توزيع گل و شيريني خواهند پرداخت. با اين حال همين اعلام حضور حداقلي معلمان نيز به واكنش تند دولت روبه‌رو شد؛ به طوري كه بر اساس گزارش‌ها، تعدادي از معلمان بار ديگر براي چند ساعت بازداشت شده‌اند.

به گزارش "وبلاگ كانون صنفي معلمان تهران"، ديروز در تهران دست‌كم چهار نفر از اعضاي هيات مديره اين كانون براي چند ساعت بازداشت و در دو پايگاه متفاوت نگهداري شدند، اما از دستگيري ديگر معلمان اطلاعي در دست نيست.

بر اساس اين گزارش، "آقايان ميراكبر رئيس‌زاده و سيدمحمد ميرآقاسي پس از دستگيري به پايگاه وزارت آموزش و پرورش واقع در خيابان سپهبد قرني منتقل شدند؛ وسايل شخصي آنان تفتيش و بدون هيچ‌گونه جرمي از ساعت 15 تا ساعت 19 در اين وزارتخانه كه تبديل به پايگاه نظامي شده است، نگهداري شده و حق هرگونه ارتباطي با خانواده و دوستان از آنان گرفته شد. ماموران كه مشخص نبود از طرف كدام وزارتخانه به اين كار دست زده بودند خود را نيروي امنيتي معرفي كرده اما معلمان را به وزارت آموزش و پرورش بردند."

اين گزارش همچنين مي‌افزايد: "آقايان ماشيني و محمود ايمان‌زاده نيز در پايگاه ديگري بازداشت شده بودند، كه تاكنون از اين دوستان هيچ خبري در دست نيست و گوشي‌هاي موبايل آنان خاموش است."

همچنين گزارش ديگري از منابع صنفي معلمان حاكي است: "در كرمانشاه نيز يك روز پيش از فرا رسيدن روز جهاني معلم، ماموران امنيتي خيابان‌هاي اطراف سازمان آموزش وپرورش كرمانشاه را در محاصره كامل داشتند و بيشتر رهگذران را تفتيش و مورد بازخواست قرار مي‌دادند و از آنان معلم بودن يا معلم نبودن آنان را جويا مي‌شدند. همچنين چند تن از فعالان صنفي معلمان كرمانشاه را تهديد كرده بودند كه در صورت هرگونه تجمع با آنان برخورد جدي خواهد شد."

گزارش ديگري حاكي است در گرگان نيز شوراي تامين استان با يك حركت مدني تشكل‌هاي معلمان مخالفت كرده است. بر اساس اين گزارش، كانون صنفي معلمان استان گلستان قصد داشته در روز جهاني معلم، برنامه پياده‌روي همگاني فرهنگيان به مقصد تپه نورالشهدا را ترتيب دهد كه با ممانعت فرمانداري گرگان و شوراي تامين استان، از برگزاري اين برنامه جلوگيري شده است.

فشارهاي امنيتي بر معلمان در حالي تشديد شده است كه بر اساس اعلام منابع صنفي معلمان، و در حاليکه هنوز واكنشي از سوي مقامات رسمي قضايي به اين خبرها منتشر نشده، حكم زندان تعليقي براي دست‌كم سه تن از معلمان در دادگاه تجديدنظر هم مورد تاييد قرار گرفته است.

بر اساس اين گزارش‌ها، محمدرضا رضايي گرکاني، عليرضا اکبري و رسول بداقي، كه اتهام "اجتماع و تباني عليه امنيت کشور" به آنها نسبت داده شده، در مجموع به هفت سال زندان تعليقي محکوم شده‌اند.

بيانيه كانون صنفي معلمان در روز جهاني معلم

در واكنش به محدوديت‌هاي ايجاد شده براي معلمان، كانون صنفي معلمان ايران با صدور بيانيه‌اي، نسبت به اين محدوديت‌ها به شدت اعتراض كرد و خواستار واكنش قوه قضاييه به برخوردهاي غيرقانوني با معلمان شد.

در بيانيه اين تشكل صنفي معلمان به مناسبت روز جهاني معلم (5 اكتبر) نسبت به "برخوردهاي چند سال اخير نهادهاي امنيتي با فعالان صنفي معلمان از جمله: بازداشت‌ها و دستگيري‌ها، انفصال از خدمت و اخراج بسياري از آنها و صدور احکام سنگين تعليقي و تعزيري و حتي اجراي احکام تبعيد براي اين قشر فرهيخته"، به شدت اعتراض و سپس تاكيد شده است: "فعالان صنفي معلمان ايران پايدار و استوار و با عزمي جزم‌تر از گذشته، به دليل اعتقاد به حقانيت راهي که برگزيده‌اند، تا رسيدن به مطلوب به راه خود ادامه خواهند داد و تهديدها و تنبيه‌ها نتوانسته و نخواهد توانست در اراده آنان خللي ايجاد نمايد."

در بخش ديگري از اين بيانيه با اشاره به ادعاي احمدي‌نژاد مبني بر اينكه "ايران آزادترين كشور دنياست"، آمده است: "معلمان ايران حتي از برگزاري يک مراسم ساده به مناسبت روز جهاني معلم که هر ساله توسط ميليون‌ها معلم در سراسر جهان برگزار مي‌گردد محروم گرديده‌اند و مسئولان کشور نه تنها به درخواست کتبي کانون صنفي معلمان ايران براي برگزاري مراسم راهپيمايي در اين روز پاسخي نداده‌اند بلکه تلاش اعضاي کانون براي برگزاري مراسمي جشن‌گونه در مقابل وزارت آموزش و پرورش (خانه معلمان) که بنا بود با اهداي گل و شيريني همراه باشد با تهديدهاي نيروهاي امنيتي از ماموران وزرات اطلاعات گرفته تا پليس امنيت و معاونت امنيت دادگاه انقلاب با شکست مواجه مي‌گردد."

تشكل صنفي معلمان درادامه اين بيانيه تصريح كرده است: "کانون صنفي معلمان ايران ضمن اعتراض شديد به اين‌گونه برخوردها که مغايرت آن با بسياري از اصول قانون اساسي به ويژه اصل 27 و قانون حقوق شهروندي کاملا محرز است از تمامي دلسوزان نظام، نمايندگان مستقل شوراي اسلامي، خبرگزاري‌ها و روزنامه‌هاي مستقل و همچنين رياست محترم قوه قضاييه مصرانه مي‌خواهد تا ضمن پيگيري برخورد هاي غيرقانوني مذکور، مشکلات آموزش و پرورش را جدي گرفته و در برابر تضييع حقوق قانوني فرهنگيان و نمايندگان واقعي آنها در تشکل‌هاي صنفي، بيش از اين سکوت نکرده و با واکنش به موقع خود، اين نهاد گسترده و تاثيرگذار را که متعلق به تمام اقشار و آحاد جامعه است از بحران‌هايي که حتي برخي نمايندگان محترم مجلس نيز نتوانستند وجود آن را انکار نمايند، نجات دهند."

فعالان صنفي معلمان در بيانيه خود به ديگر فعالان اجتماعي و مدني نيز هشدار داده‌اند كه: "ما معتقديم که مشکل آموزش و پرورش تنها به فرهنگيان و تشکل هاي صنفي مربوط نيست بلکه مشکل آموزش و پرورش مشکل همه جامعه است لذا حل اين مشکل نيز بر عهده تمامي اقشار جامعه است. بنابراين انصاف نيست که هزينه اصلاح آموزش و پرورش تنها و تنها به فرهنگيان و فعالان صنفي تحميل گردد."

سید محمد خاتمی
پیش شرط اول این که بتوانم با ملت بر سر خواسته‌‏هایشان تفاهم کنم. به اعتقاد من خواست قلبی و تاریخی مردم ایران آزادی، پیشرفت و عدالت است در عین سازگاری این امور با دین و ارزشهای معنوی و فرهنگی و این همان گفتمان اصیل اصلاح طلبی است که در آینده تلاش می‌‏کنم به صورت مدون آن را به جامعه ارائه نمایم. اگر بر سر این موضوع بتوانم با جامعه به تفاهمی روشن دست یابم و این خواسته‌‏ها در میان اقشار مختلف جامعه جنبه خودآگاهی یابد به پیش شرط نخست خود دست یافته‌‏ام.
پیش شرط دوم نیز اینکه: با ساز و کارهای موجود تا چه حد امکان عملی کردن برنامه ها برای رئیس‌‏جمهوری فراهم است؟ اگر واقعاً امکان اجرای برنامه ها وجود نداشته باشد و موانعی بر سر راه قرار گیرند، ارائه بهترین و کامل ترین برنامه‌ به مردم نیز به منزله اغوا و فریب مردم است.

محمود احمدی نژاد
پیش شرط اول من این است که معاونت اجرایی ریاست جمهور اختیاراتی در حد رئیس جمهور داشته باشد، تا من بتوانم به مدیریت جهان بپردازم. و مجلس تعهد کند در صورتی که نتوانستم برای مدت یک سال به ایران سفر کنم، جلسه تصویب بودجه را در یک کشور دوست و برادر مثل توگو یا ولتای علیا تشکیل دهد.
پیش شرط دوم من نیز این است که مسائل اقتصادی کشور( از جمله عملکرد چند وزارتخانه اقتصادی که مانع اجرای سیاست های دولت هستند، مثل وزارت اقتصاد و دارایی، وزارت صنایع سنگین، وزارت صنایع، وزارت معادن و فلزان، وزارت نیرو، وزارت برنامه و بودجه، سازمان بهزیستی کشور و برخی موارد مشابه بطور کنترات به نیروهای توانای کشور بخصوص برادر محصولی و یا سایر برادران محصولی واگذار شود که کلیه نگرانی از بابت بی عدالتی برطرف گردد.

باقر قالیباف
پیش شرط اول من این است که مثل دفعه قبل آدم را دودره نکنند و اگر قرار است آمار خلاف همه منتشر شود آمار خلاف بقیه همه هم منتشر شود.
پیش شرط دوم هم این است که اگر قرار است یک روز قبل از انتخابات رای را به بسیج اعلام کنند، از همان اول ما در جریان باشیم.

مهدی کروبی
پیش شرط اصلی ما که همیشه اصرار داریم این است که اگر ما رفتیم به یک شهرستان و دیدیم میدان از جمعیت سیاه است، اولا عکسش جوری نباشد که توی آن کچلی بزند، و اعلام هم نکنند که فقط هشت هزار نفر آمده، چون یکی میدان خودش بیست هزار نفر است.
پیش شرط دوم هم این است که زنگ ساعت دار برای کلیه نامزدها تنظیم شده و اجباری شود.

علی لاریجانی
پیش شرط اول من این است که جمهوری اسلامی باید سر جای خودش باشد.
پیش شرط دوم من هم این است که من در موقعیت ریاست مجلس فعالیت می کنم حتی اگر رئیس جمهور باشم و دولت باید خودش را اصلاح کند، مگر اینکه لزومی به این کار نبیند.

عبدالله نوری
پیش شرط اول من این است که اصلاحات باید کاملا اجرا شود، بخصوص بخش های غیر اجرایی آن و ما باید کلیه هزینه ها را بپردازیم حتی اکگر رایگان باشد.
پیش شرط دوم من این است که اگر همه اصلاح طلبان جمع شدند و توافق کردند که من نامزد اصلاح طلبان باشم، من چون با اصل موضوع مخالفم به همین دلیل من استعفای خود را اعلام می کنم.

اکبر هاشمی رفسنجانی
پیش شرط اول من این است که ما هستیم، و رهبری هم باید باشند و روحانیت و مسوولان و یادگارهای امام و کمیته امداد و بنیاید شهید و دانشمندان نانوتکنولوژی همه باید باشند.
پیش شرط دوم من این است که من هستم و بقیه با آمدن شان اوقات یک ملت را تلخ نکنند.

هوشنگ امیر احمدی
پیش شرط اول من به عنوان نامزد ریاست جمهوری این است که ترجیح می دهم فعلا دو سه دوره ای آقای احمدی نژاد رئیس جمهور باشد.
پیش شرط دوم من هم این است که اگر کاری قرار است در ایران بشود چرا در آمریکا نشود؟ و اگر بناست کاری در آمریکا بشود چرا در ایران نشود؟
محسن رضایی
پیش شرط اول من یک منبع عظیم و پیش شرط دوم من سیل خروشان داوطلبان است و جز حضرت زهرا هم هیچ پشتوانه ای ندارم.